Ile elektrowni atomowych ma Francja?

Interesuje Cię, ile elektrowni atomowych ma Francja i jak wygląda jej system jądrowy od środka. W tym tekście dostaniesz konkretne liczby, ale też tło technologiczne, geograficzne i polityczne. Dzięki temu zrozumiesz, dlaczego francuski atom wciąż jest jednym z filarów energetyki w Europie.

Ile elektrowni atomowych ma Francja – szybka odpowiedź i aktualne dane

Na początku najważniejsze liczby: Francja ma 18 elektrowni jądrowych, w których pracuje 56 reaktorów energetycznych w normalnej eksploatacji, a łączna moc zainstalowana przekracza 61 GW (gigawatów). Chodzi tutaj o cywilne elektrownie atomowe, które produkują energię elektryczną dla krajowego systemu, bez uwzględniania jednostek badawczych CEA czy bloków definitywnie wyłączonych. W statystykach na rok 2025 EPR Flamanville 3 znajduje się w fazie rozruchu i nie jest jeszcze liczony jako w pełni eksploatowany reaktor.

Żeby lepiej uporządkować najważniejsze wskaźniki dotyczące francuskiej energetyki jądrowej, zwróć uwagę na takie liczby:

• 18 elektrowni jądrowych – tyle lokalizacji zarządza EDF na terenie całej Francji, głównie nad dużymi rzekami i na wybrzeżu.
• 56 pracujących reaktorów – wszystkie to reaktory wodne ciśnieniowe PWR o trzech klasach mocy, z czego większość powstała w latach 70. i 80.
• około 61 GW mocy zainstalowanej – to jedna z największych flot jądrowych na świecie pod względem mocy elektrycznej.
• ok. 65–70% udziału atomu w produkcji energii elektrycznej – ostatnie pełne lata statystyczne pokazują spadek z wcześniejszych poziomów, ale atom nadal dominuje.
• historyczne maksimum około 75–80% – w szczytowym okresie program jądrowy dostarczał nawet cztery piąte francuskiej energii elektrycznej.
• ok. 40% produkcji jądrowej UE – tyle orientacyjnie przypada na Francję, co daje jej także udział rzędu 10–12% w produkcji jądrowej świata.

Często pojawia się nieporozumienie między liczbą „elektrowni” a liczbą „reaktorów”. Elektrownia to lokalizacja z kilkoma blokami, natomiast reaktor (blok) to konkretna jednostka wytwórcza w ramach danej elektrowni. Dlatego mówi się o 18 elektrowniach i 56 reaktorach, a wcześniej – przed wyłączeniem dwóch bloków w Elektrowni Fessenheim w 2020 roku – pracowało łącznie 58 reaktorów. To właśnie zamknięcie Fessenheim 1 i 2 zmniejszyło liczbę czynnych jednostek z 58 do 56.

Reaktor EPR Flamanville 3 ma moc około 1650 MWe i jest blokiem generacji III+, ale według najnowszych danych EDF wciąż znajduje się w fazie rozruchu i testów przed pełną eksploatacją. Z tego powodu w większości statystyk liczbowych jest traktowany jako blok w budowie lub rozruchu, a nie jako pełnoprawny element floty 56 działających reaktorów, chociaż chwilowo może już wprowadzać energię do sieci.

Jakie reaktory pracują we francuskich elektrowniach atomowych?

Cała obecna flota energetyczna Francji opiera się na reaktorach wodnych ciśnieniowych PWR. Są to trzy grupy mocy: około 900 MWe, 1300 MWe i 1450 MWe, zaprojektowane w kolejnych generacjach projektowych. Po wyłączeniu Fessenheim w eksploatacji pozostaje 32 bloków klasy 900 MWe, 20 bloków klasy 1300 MWe i 4 bloki klasy 1450 MWe, co razem daje 56 jednostek zasilających sieć operatora RTE.

Reaktory klasy 900 MWe to najstarsza, ale bardzo dopracowana seria CP0, CP1 i CP2, budowana od połowy lat 70. Kolejna generacja P4 i P’4 wniosła moc rzędu 1300 MWe i zmiany w układzie budynku oraz systemach bezpieczeństwa. Najmłodsze bloki typu N4 o mocy około 1450 MWe zainstalowano w Chooz B i Civaux, co dało Francji jedne z najmocniejszych bloków PWR swojej epoki.

Jeśli chcesz szybko porównać poszczególne klasy reaktorów, spójrz na zestawienie:

• Klasa 900 MWe (CP0/CP1/CP2) – trzy pętle chłodzenia, typowa moc jednostkowa ok. 900 MWe, budowa głównie w latach 70. i na początku 80., proste i sprawdzone układy, szeroko modernizowane w zakresie zabezpieczeń i automatyki.
• Klasa 1300 MWe (P4/P’4) – czteropętlowe reaktory PWR, moc ok. 1300 MWe, budowane od końca lat 70. do lat 80., bardziej rozbudowane systemy bezpieczeństwa i zmieniony układ budynków, bloki pracujące m.in. w Paluel, Flamanville, Cattenom czy Golfech.
• Klasa 1450 MWe (N4) – najbardziej zaawansowana generacja klasycznych francuskich PWR, moc ok. 1450 MWe, cztery pętle, wprowadzone m.in. w Chooz B i Civaux, z lepszą automatyką, bardziej rozbudowaną obudową bezpieczeństwa i większą elastycznością pracy.

Zanim Francja postawiła na standard PWR, testowano inne technologie reaktorów. Od końca lat 50. budowano bloki z reaktorami UNGG chłodzonymi gazem, które pracowały do lat 90., gdy wyparła je nowsza flota. W Brennilis działał eksperymentalny HWGCR moderowany ciężką wodą, wyłączony w połowie lat 80. Francuzi eksploatowali też dwa reaktory na neutrony prędkie – Phénix i Superphénix – zamknięte w latach 90. z powodu problemów technicznych i kosztów w porównaniu z dojrzałymi PWR.

Tak wysoka standaryzacja floty PWR daje bardzo wymierne korzyści dla bezpieczeństwa i kosztów. EDF może stosować wspólne części zamienne, ujednolicone procedury szkoleniowe i identyczne schematy przeglądów, co skraca postoje remontowe. Dla CEA, RTE i dozoru jądrowego oznacza to też łatwiejsze zarządzanie modernizacjami i aktualizacją standardów bezpieczeństwa w całym parku reaktorów.

Jakie typy reaktorów PWR pracują w elektrowniach atomowych Francji?

Po kryzysie naftowym z 1973 roku francuski rząd przyjął znaną doktrynę „atom zamiast ropy” i zdecydował, że podstawą miksu będą reaktory PWR. W drugiej połowie lat 70. ruszył masowy program budowy bloków w wielu lokalizacjach jednocześnie, aby szybko uniezależnić kraj od importu paliw kopalnych. W kilkanaście lat powstała flota, która do dziś kształtuje francuską suwerenność energetyczną.

Podział na typy PWR jest mocno powiązany z klasami mocy i lokalizacjami:

• Reaktory klasy 900 MWe (CP0/CP1/CP2) – około 32 bloki po wyłączeniu Fessenheim, budowane głównie w latach 1971–1987, z typową mocą ok. 900 MWe. Przykładowe lokalizacje to Elektrownia Gravelines, Bugey, Chinon, Dampierre, St-Laurent, Le Blayais, Cruas i Tricastin. W porównaniu z późniejszymi generacjami mają prostszy układ budynku i mniej rozbudowane systemy bezpieczeństwa, ale zostały szeroko zmodernizowane.
• Reaktory klasy 1300 MWe (P4/P’4) – łącznie 20 bloków, budowanych od końca lat 70. do końca lat 80., typowa moc ok. 1300 MWe. Spotkasz je w takich elektrowniach jak Paluel, Penly, Flamanville, Cattenom, Nogent, St-Alban i Golfech. Otrzymały udoskonalone systemy bezpieczeństwa, zmodyfikowany układ budynku reaktora i lepsze możliwości regulacji mocy.
• Reaktory klasy 1450 MWe (N4) – tylko 4 bloki, ale o największej mocy jednostkowej we flocie PWR, umieszczone w Chooz B i Civaux. Budowane w latach 80., do eksploatacji weszły dopiero ok. 2000–2002 z powodu trudności z układami chłodzenia. Wyróżniają się zaawansowaną automatyką, dalszym wzmocnieniem zabezpieczeń i architekturą przygotowaną do dłuższego czasu pracy.

Bloki klasy 900 MWe objęto specjalnym programem długoterminowych przeglądów około 30. roku eksploatacji. Jednolite przeglądy obejmowały kontrolę zbiorników reaktorów, modernizację systemów bezpieczeństwa, wymianę części automatyki oraz wzmocnienia obudów bezpieczeństwa. Dla wielu jednostek EDF i regulator CRE zaakceptowali wydłużenie planowanego czasu pracy przynajmniej o 10 dodatkowych lat, co ma duże znaczenie dla bilansu mocy do czasu uruchomienia nowych reaktorów EPR2.

Które francuskie elektrownie atomowe mają największą moc zainstalowaną?

Znaczna część francuskiej mocy jądrowej jest skupiona w kilku bardzo dużych kompleksach wieloblokowych. Największe z nich to Elektrownia Gravelines, Elektrownia Paluel i Elektrownia Cattenom, gdzie pracuje po kilka reaktorów, a łączna moc liczona jest w ponad 5 GW na lokalizację. Gravelines uchodzi za jedną z największych elektrowni jądrowych w Europie, co wyraźnie widać w statystykach produkcji publikowanych przez EDF i RTE.

Tak duże kompleksy jak Gravelines, Paluel i Cattenom mają ogromne znaczenie dla stabilności francuskiego systemu elektroenergetycznego, bo pracują głównie jako źródła mocy podstawowej. W kryzysach podażowych, przy dużym zapotrzebowaniu na energię elektryczną we Francji i krajach sąsiednich, to właśnie te elektrownie w dużym stopniu decydują o możliwościach eksportu i stabilności cen hurtowych. Długotrwała awaria lub wyłączenie takiego ośrodka ma więc o wiele większy wpływ na produkcję krajową niż przerwy w pracy pojedynczych, mniejszych bloków.

Jaką rolę ma reaktor EPR we Flamanville?

Elektrownia Flamanville w Normandii to istniejący zakład z dwoma reaktorami klasy 1300 MWe oraz trzecim blokiem wyposażonym w reaktor EPR o mocy około 1650 MWe. Budowę EPR Flamanville 3 rozpoczęto w 2007 roku, a pierwotne plany zakładały uruchomienie już w okolicach 2012 roku. Seria problemów technicznych, wymogów dozoru i trudności w łańcuchu dostaw sprawiła jednak, że harmonogram przesuwano wiele razy, a aktualny plan EDF przewiduje pełne włączenie reaktora do pracy komercyjnej dopiero po zakończeniu rozruchu i testów sieciowych. Koszt inwestycji wzrósł z początkowo zakładanych kilku miliardów euro do poziomu ponad 12 miliardów euro, co czyni ten projekt jednym z najdroższych bloków jądrowych w Europie.

Różnice między EPR a wcześniejszymi francuskimi PWR są dość wyraźne i mają odzwierciedlenie w parametrach technicznych:

• Wyższa moc i sprawność – jednostkowa moc ok. 1650 MWe pozwala zastąpić kilka starszych bloków 900 MWe jedną nową jednostką.
• Generacja III+ – projekt należy do nowszej generacji reaktorów PWR, z dodatkowymi pasywnymi i aktywnymi systemami bezpieczeństwa.
• Zaawansowane systemy ochronne – podwójna obudowa bezpieczeństwa i pułapka rdzenia zmniejszają skutki potencjalnych skrajnych awarii.
• Dłuższy projektowany czas pracy – założony okres eksploatacji sięga kilkudziesięciu lat, co ułatwia rozłożenie kosztów kapitałowych.
• Większa elastyczność regulacji mocy – EPR zaprojektowano z myślą o częstszych zmianach obciążenia, co ułatwia współpracę z rosnącym udziałem OZE.

EPR Flamanville 3 pełni rolę projektu referencyjnego dla seryjnych reaktorów EPR2, które Francja chce budować w kolejnych dekadach. Doświadczenia z opóźnień, wzrostu kosztów i problemów jakościowych materiałów wpływają bezpośrednio na planowanie nowych inwestycji oraz wymagania dla dostawców. Dla eksportu technologii jądrowej i kontraktów międzynarodowych to także test wiarygodności francuskiego przemysłu jądrowego zarządzanego przez EDF i wspieranego przez CEA.

Przykład Flamanville 3 pokazuje, że przy projektach jądrowych tej skali trzeba od początku zakładać realne rezerwy czasowe i finansowe, bardzo uważnie zarządzać łańcuchem dostaw oraz brać pod uwagę wpływ opóźnień na ceny energii i długoterminowe kontrakty z odbiorcami. W dużych inwestycjach infrastrukturalnych ostrożne planowanie harmonogramu jest tak samo istotne jak sama technologia.

Gdzie znajdują się elektrownie atomowe Francji?

Francuskie 18 elektrowni jądrowych jest rozmieszczonych tak, aby łączyć dostęp do wody chłodzącej z dobrym wpięciem w sieć przesyłową RTE. Większość zakładów leży nad dużymi rzekami, takimi jak Loara, Rodan czy Garonna, albo na wybrzeżu morskim (Kanał La Manche, Atlantyk). Francja unika lokalizowania reaktorów w samym środku największych aglomeracji, ale jednocześnie dba o to, by były one stosunkowo blisko głównych korytarzy przemysłowych i centrów zużycia energii elektrycznej.

Patrząc na mapę, łatwo pogrupować elektrownie jądrowe według regionów i głównych cieków wodnych wykorzystywanych do chłodzenia reaktorów:

• Normandia – Paluel, Penly, Flamanville; elektrownie zlokalizowane nad Kanałem La Manche, korzystające z chłodzenia wodą morską.
• Hauts-de-France – Gravelines, również przy Kanale La Manche, blisko granicy z Belgią i silnych połączeń transgranicznych.
• Grand Est – Cattenom, Chooz oraz historycznie Fessenheim; instalacje nad Mozelą i Renem, ważne dla eksportu energii do Niemiec, Luksemburga i Belgii.
• Dolina Loary – Chinon, Dampierre, St-Laurent, Belleville; ciąg elektrowni rozmieszczonych wzdłuż Loary, zaopatrujący centralną część kraju.
• Dolina Rodanu – Bugey, Tricastin, Cruas, St-Alban; zakłady nad Rodanem, obsługujące południowo-wschodnią część Francji i połączenia z Włochami oraz Szwajcarią.
• Wybrzeże Atlantyku i południowy zachód – Blayais, Golfech; instalacje chłodzone wodą estuariów i Garonny, ważne dla regionów portowych i przemysłowych Atlantyku.

Taki układ ułatwia bilansowanie systemu elektroenergetycznego, bo skraca trasy przesyłu energii do dużych odbiorców i tworzy kilka silnych klastrów produkcyjnych w różnych częściach kraju. Rozmieszczenie sprzyja też eksportowi energii elektrycznej do sąsiadów, bo część elektrowni leży bardzo blisko granic i węzłów interkonektorów. Dla lokalnych społeczności obecność elektrowni to tysiące miejsc pracy, rozwinięta infrastruktura drogowa i kolejowa oraz liczne inwestycje towarzyszące w przemyśle i usługach.

Jak rozmieszczone są elektrownie atomowe na północy i wschodzie Francji?

Północ i wschód Francji to obszary o największej koncentracji mocy jądrowej. Nad Kanałem La Manche pracują duże kompleksy, takie jak Gravelines, Paluel czy Penly, a przy wschodniej granicy – m.in. Cattenom i Chooz. Te lokalizacje leżą blisko gęsto zaludnionych i uprzemysłowionych regionów oraz głównych węzłów eksportowych energii elektrycznej do innych państw Unii Europejskiej.

Warto przyjrzeć się kilku kluczowym elektrowniom z północno-wschodniej części kraju i ich roli w handlu transgranicznym:

• Gravelines – położona w Hauts-de-France nad Kanałem La Manche, korzysta z chłodzenia wodą morską; odgrywa istotną rolę w eksporcie energii do Belgii i Wielkiej Brytanii przez połączenia morskie i lądowe.
• Paluel i Penly – zlokalizowane w Normandii, również przy Kanale La Manche; zapewniają dużą moc dla północnej Francji i wspierają wymianę energii z rynkiem brytyjskim.
• Flamanville – normandzka elektrownia nad morzem, oprócz dwóch bloków 1300 MWe będzie miała reaktor EPR, co zwiększy jej znaczenie w bilansie eksportu do Wielkiej Brytanii i Irlandii.
• Cattenom – leży w regionie Grand Est, nad Mozelą; to ważny węzeł eksportowy energii w kierunku Niemiec, Luksemburga i Belgii.
• Chooz – usytuowana w pobliżu granicy z Belgią, wykorzystuje wodę rzeczną do chłodzenia i jest ściśle związana z transgranicznymi przepływami energii.
• Fessenheim (zamknięta) – dawna elektrownia nad Renem, przy granicy z Niemcami; jej zamknięcie w 2020 roku zmieniło lokalny układ przepływów, ale nie podważyło roli regionu Grand Est jako korytarza eksportowego.

Taki układ przestrzenny odpowiada na potrzeby dużych ośrodków miejskich, szczególnie obszaru paryskiego i północnych regionów przemysłowych, zapewniając im stabilne źródła mocy w rozsądnej odległości przesyłowej. Wybór lokalizacji wynika również z uwarunkowań geologicznych i hydrologicznych: stabilne podłoże, dostęp do dużych rzek lub morza oraz możliwość budowy odpowiedniej infrastruktury chłodzenia miały istotny wpływ na to, gdzie EDF postawił swoje elektrownie.

Jak warunki chłodzenia wpływają na lokalizację elektrowni atomowych?

Reaktory PWR zużywają ogromne ilości wody do odprowadzania ciepła, dlatego warunki chłodzenia są jednym z najważniejszych kryteriów lokalizacji. Niezbędne są odpowiedni przepływ, temperatura wody i możliwość kontrolowania wpływu na ekosystem. Elektrownie nadmorskie korzystają z wody morskiej, która ma stabilniejszą temperaturę i praktycznie nieograniczoną objętość, natomiast elektrownie nadrzeczne są oparte na dużych rzekach, gdzie w okresach suszy i upałów pojawiają się ograniczenia środowiskowe.

W ostatnich latach coraz częściej zdarzają się sytuacje, gdy wysoka temperatura wody lub niski stan rzek wymuszają ograniczenia pracy bloków jądrowych. Kilka przykładów dobrze pokazuje, jak wygląda to w praktyce:

• Golfech – fala upałów na południu Francji – podczas jednego z gorących okresów EDF ograniczył, a następnie czasowo wyłączył produkcję w tej elektrowni, bo temperatura wody w pobliskiej rzece mogła przekroczyć dopuszczalne limity po zrzucie wody chłodzącej.
• Blayais – zachodnia Francja – w czasie letnich upałów produkcja została zmniejszona, aby nie przegrzewać wód estuarium Gironde, co miało chronić lokalne ekosystemy i spełnić wymogi regulacyjne dotyczące maksymalnej temperatury wody.
• Bugey – południe kraju – przy długotrwałych upałach i niskich przepływach Rodanu rozważano czasowe wstrzymanie pracy niektórych bloków, właśnie ze względu na limity temperaturowe wody odprowadzanej do rzeki.

Projektując lub modernizując systemy chłodzenia elektrowni jądrowych, trzeba coraz poważniej brać pod uwagę częstsze fale upałów. Rozwiązania takie jak modernizacja ujęć wody, budowa wież chłodniczych czy łączenie różnych źródeł chłodzenia podnoszą koszt inwestycji, ale zmniejszają ryzyko ograniczeń produkcji oraz łagodzą wpływ na lokalne środowisko wodne.

Lokalizacje nadmorskie mają tę zaletę, że woda morska ma bardziej stabilną temperaturę i nie występuje ryzyko niskich stanów wód, ale trzeba się liczyć z zagrożeniem sztormami i erozją wybrzeża. Elektrownie nadrzeczne są z kolei bardziej narażone na susze i przegrzewanie rzek, choć lepiej wpisują się w istniejące korytarze przesyłowe i przemysłowe. Francuskie regulacje środowiskowe określają maksymalną temperaturę wody odprowadzanej z elektrowni, co wymusza redukcję mocy w czasie upałów i wpływa na planowanie pracy bloków w okresach letnich.

Jak atom wpływa na francuski miks energetyczny i gospodarkę?

Francuski miks energetyczny w zakresie produkcji energii elektrycznej opiera się w dużej mierze na energetyce jądrowej. Udział atomu, który w najlepszych latach sięgał około 75–80%, obecnie kształtuje się na poziomie ok. 65–70%, m.in. z powodu większej liczby przestojów i stopniowego rozwoju OZE. Pozostałą część produkcji zapewniają OZE (wiatr, fotowoltaika, hydroenergetyka, biomasa) oraz w mniejszym stopniu elektrownie gazowe i węglowe używane głównie w szczytach lub jako rezerwa.

Politycznie Paryż stawia cel, aby utrzymać udział energii jądrowej na poziomie co najmniej ok. 66% po 2030 roku, co zostało wpisane w projekt „prawa o suwerenności energetycznej”. Jednocześnie Francja deklaruje, że będzie rozwijać OZE zgodnie z wymaganiami dyrektywy RED III, choć w przeszłości nie udało się jej osiągnąć celu OZE na 2020 rok i to wywołało spór z Komisją Europejską.

Duży udział atomu przekłada się bezpośrednio na kilka ważnych efektów gospodarczych i systemowych:

• Niskie emisje CO2 z elektroenergetyki – szacunkowo około 50 g CO2/kWh dla francuskiego systemu, przy średniej UE na poziomie 250–300 g CO2/kWh, co daje przemysłowi niskoemisyjne źródło energii.
• Relatywnie stabilne hurtowe ceny energii w długim okresie – wysokie koszty inwestycyjne amortyzują się w czasie, a niskie koszty paliwa jądrowego ograniczają wpływ cen gazu i węgla na rachunki.
• Przewaga konkurencyjna dla przemysłu energochłonnego – stal, chemia, cement, przemysł papierniczy i inne branże korzystają z tańszego, niskoemisyjnego prądu, co pomaga utrzymać produkcję we Francji.
• Możliwość eksportu energii elektrycznej – nadwyżki produkcji trafiają do krajów sąsiednich, zmniejszając ich zależność od paliw kopalnych i poprawiając bilans handlowy Francji.
• Sprzedaż technologii i usług jądrowych – przemysł skupiony wokół EDF, CEA i firm inżynieryjnych eksportuje know-how, usługi serwisowe i rozwiązania projektowe, co generuje dodatkowe przychody.

Sektor energetyki jądrowej to także silny pracodawca. Szacuje się, że we Francji tworzy on około 220 000 miejsc pracy bezpośrednich i pośrednich. Obejmuje to nie tylko personel elektrowni, lecz także firmy budowlane, serwisowe, inżynieryjne, producentów aparatury i systemów sterowania oraz lokalne usługi w gminach, gdzie działają elektrownie. Dla wielu regionów obecność zakładu EDF jest najważniejszym źródłem dochodów i stabilnego zatrudnienia.

Napięcie między bardzo wysokim udziałem atomu a wymogami unijnej polityki OZE jest wyraźne. Francja nie osiągnęła zakładanego udziału OZE w 2020 roku, a Komisja Europejska oczekuje ambitniejszego wkładu do celu na 2030 rok. Paryż w odpowiedzi podkreśla, że strategia koncentruje się na dekarbonizacji całego systemu, a nie na samym odsetku OZE, wskazując na już niską emisję CO2 w elektroenergetyce. Dyskusja z Brukselą dotyczy więc bardziej ścieżki dojścia do celów klimatycznych niż samego kierunku transformacji.

Jakie są plany rozwoju energetyki jądrowej we Francji?

W ostatnich latach francuskie władze jasno zadeklarowały, że energia jądrowa pozostanie filarem miksu energetycznego co najmniej do połowy wieku. Prezydent Emmanuel Macron zapowiedział budowę nowej serii reaktorów EPR2, a projekt „prawa o suwerenności energetycznej” wzmacnia ten kierunek, wpisując atom w centrum strategii dekarbonizacji. Założenie jest takie, że około 2/3 produkcji energii elektrycznej ma w długim horyzoncie pochodzić z reaktorów jądrowych, a resztę dostarczą OZE.

W praktyce strategia rozwoju energetyki jądrowej opiera się na kilku głównych filarach:

• Przedłużanie życia istniejących bloków – program modernizacyjny „Grand Carénage” obejmuje m.in. wymianę kluczowych systemów bezpieczeństwa, modernizację turbin, wzmocnienie obudów i automatykę, z budżetem liczonym w dziesiątkach miliardów euro.
• Budowa nowej serii reaktorów EPR2 – pierwsza seria ma obejmować 6 bloków, z możliwością rozszerzenia programu do 14 jednostek do połowy wieku, głównie w istniejących lokalizacjach EDF.
• Rozwój projektów SMR – projekt NUWARD ma stworzyć francuski mały reaktor modułowy, przeznaczony m.in. dla przemysłu i systemów ciepłowniczych, z pilotażowymi jednostkami planowanymi w kolejnych dekadach.
• Powiązania z produkcją wodoru niskoemisyjnego – stabilna energia jądrowa ma zasilać elektrolizery produkujące wodór dla przemysłu i transportu, co ma ograniczyć emisje CO2 poza sektorem elektroenergetycznym.
• Mechanizmy regulacyjne – planowane są m.in. kontrakty różnicowe oraz system zwrotu części nadzwyczajnych zysków z taniej produkcji jądrowej do odbiorców, co ma stabilizować rachunki za energię.

W projektowanych regulacjach pojawia się także wymóg utrzymywania mocy jądrowej na poziomie co najmniej 63 GW. Rząd zakłada, że współczynnik wykorzystania mocy nie powinien spadać poniżej ok. 66%, a celem jest dojście do około 75% w okolicach 2030 roku. Taki poziom pracy bloków ma umożliwić współistnienie z rosnącym udziałem OZE, przy zachowaniu stabilnej bazy mocy podstawowej i pewnej elastyczności do bilansowania systemu.

Jakie nowe reaktory planuje zbudować Francja do 2050 roku?

Rządowy plan rozwoju energetyki jądrowej zakłada budowę co najmniej sześciu reaktorów EPR2 w pierwszej serii, z uruchomieniami rozłożonymi mniej więcej od połowy lat 30. do lat 40. XXI wieku. Rozważa się też rozszerzenie programu do maksymalnie 14 jednostek do 2050 roku, w zależności od zapotrzebowania na energię, starzenia się istniejącej floty PWR i tempa rozwoju OZE. Nowe bloki mają powstać głównie w istniejących lokalizacjach, takich jak Penly, Gravelines czy Bugey, choć ostateczna lista miejsc jest jeszcze doprecyzowywana.

Te plany oznaczają, że energetyka jądrowa pozostanie w centrum francuskiej polityki energetycznej, a decyzje podejmowane dziś przez EDF, CRE i rząd w Paryżu będą wpływać na miks energetyczny kraju przez kolejne dziesięciolecia. Dla całej Europy oznacza to utrzymanie silnego jądrowego „bieguna” w systemie elektroenergetycznym, który będzie współpracował z rosnącą generacją z OZE i coraz gęstszą siecią połączeń transgranicznych.